ارتباطات و روزنامه نگاری

وب نوشتی در مورد مطالب اجتماعی - اقتصادی - سیاسی - فرهنگی و غیره

به بهانه عيد سعيد قربان ؛عيد قربان؛ عيد تقرّب واوج بندگي

شنبه اي كه پيش رو داريم مصادف است با گراميداشت عيد قربان ، بر همين اساس بر آن شدم تا در اين پست فارغ از مسائل سياسي و غيره دل نوشته اي كوتاه پيرامون اين موضوع در اختيار شما عزيزان قرار دهم.
عيد قربان كه در زبان عربي به آن،‌"عيد الاضحي" مي گويند، يكي از روزهاي فرخنده تقويم اسلامي و از بزرگترين اعياد مسلمانان جهان است.
در اين روز مصادف با دهم ماه ذي الحجه، همه زائران خانه خدا و مسلماناني كه از توان مالي خوبي برخوردار هستند، به ياد حضرت ابراهيم و فرزندش، اسماعيل، گوسفند، گاو يا شتر قرباني كرده و گوشت آن را ميان همسايگان و مستمندان تقسيم مي كنند.
اين اقدام براي حاجيان به معناي به پايان رسيدن مناسك حج و "حاجي شدن" آنها است.
عيد قربان در كشورهاي اسلامي بين يك تا پنج روز تعطيل مي شود و در آن علاوه بر قرباني، مسلمانان لباسهاي نو پوشيده و به ديدار يكديگر مي روند.
به راستي اگر ابراهيم، خليل الّه گشت، از آن رو بود که در مقام دوستى و محبت به خدا، از هر چه داشت، حتى از جوانى اش گذشت.
و اگر اسماعيل، ذبيح اللّه شد، به آن خاطر بود که تسليم فرمان حق بود و به پدرش گفت: آنچه مأمورى انجام بده، که مرا از صابران خواهى يافت.
                                  به قول شاعر
بگذر از فرزند و مال و جان خويش              تا خليل الّه دورانت کنند
سر بنه در کف برو در کوى دوست              تا چو اسماعيل، قربانت کنند
عيد قربان، از جمله شعاير گرامي داشت رتبه خُلّت ابراهيم و خلوص و تسليم اسماعيل است.
اگر بتوانيم رضاى خويش را فداى رضاى حق کنيم؛ اگر بتوانيم از خواسته دل در راه خواسته دين چشم بپوشيم؛ و اگر بتوانيم از داشته ها و خواسته ها بگذريم؛
   آنگاه به مرز عبوديت و به حوزه قربانگاه قدم نهاده ايم.
مگر خليل الرحمان چه کرد؟ ما اگر پيرو مشى و مرام ابراهيم باشيم، بايد هيچ چيز از آنچه داريم و به آن دل بسته ايم، همچون زن و فرزند، مال و منال، پول و پس انداز، خانه و خادم، ماشين و مسکن، عنوان و شغل و ... حجاب چهره جان ما و مانع بندگى و فرمان بردارى در برابر فرمان خداوند نشود و آنگاه که پاى دين و خدا و رضاى او به ميان آيد، به سادگى و به صراحتى ابراهيمى و به صداقتى اسماعيلى، از آنها در گذريم و امر مولا را مقدّم بداريم.
اين يکى از آموزه هاى بزرگ عيد قربان است.
عيد قربان مجراى فيض الهى و وسيله عنايت رحمانى به بندگان مؤمن و مسلم و مطيع است.
حضرت على(ع) در يکى از روزهاى عيد قربان، در خطبه اى که براى مردم خواند، از جمله چنين فرمود: اين روز، روزى است که حرمتش بسيار بزرگ است و اميد بهره ورى از برکاتش افزون و چشم ها به اميد آمرزش الهى دوخته است. پس در اين روز خداوند را بسيار زياد عبادت کنيد و از او آمرزش بخواهيد و به درگاهش توبه کنيد، همانا او توبه پذير و مهربان است.
بايد به درگاه خدا تقرّب جست. قربانى و فديه به آستان او، يکى از راه هاست.
ولى اين قربانى، هميشه گوسفند و ذبيحه نيست، گاهى بايد تمنّيات دل را فداى رضاى رحمان کرد و گذشتن از هواى نفس را وسيله قرب به آستان مولا قرار داد.
ما کدام فديه را به قربانگاه صدق و عشق و اخلاص و وفا مى آوريم؟
بارى اولياى الهى عيد قربان مجمع الشواهدى از صدق در گفتار و کردار و ادعا و عمل است. گذشتن از يک گوسفند و شتر، يک نشانه کوچک از اين دلباختگى به حضرت حق است.
اين گونه است که قربانى وسيله قرب مى شود و عيد قربان روز تقرب به درگاه خدا مى گردد.
مدعيان تعبد و تسليم در برابر خدا، براى اثبات ادعايشان بايد گواه آورند.
عيد قربان با نماز و عبادتش، با ذکر و دعايش، با قربانى و صدقات و احسانش، بسترى براى جارى ساختن مفهوم عبوديت و بندگى است و فصلى است براى قرب يافتن مسلمانان به خداوند آن هم در سايه عبوديت و اطاعت.
اگر حضرت ابراهيم، در اجراى فرمان خدا، خنجر بر حنجر اسماعيل عزيزش نهاد و در اين راه، لحظه اى ترديد به خويش راه نداد؛ اگر حضرت اسماعيل، پدر را بر اجراى امر الهى تشويق مى کرد و خود را آماده قربانى شدن مى ساخت (يا ابت افعل ما تؤمر) اينها نشانه و گواه مسلمانى آن پدر و پسر و شاهد صدق آن دو عزيز الهى در قلمرو بندگى بود.
پس عيد قربان، فصل فدا کردن عزيزها در آستان عزيزترين است يعنى خداى متعال.
از نگاه مکتب، در چنين روزهايى (اعياد) بايد صفابخش زندگى و شکوه آفرين مراسم، ياد خدا و توجه به ربوبيت خالق و عبوديت بندگان باشد.
از اين رو، از حضرت رسول(ص) روايت است: عيدهاى خود را با تکبير و (گفتن اللّه اکبر) آراسته کنيد.
اين، براى هدايت مراسم عيد به صحنه هاى معنوى و خوشحالى هاى خداپسندانه و همراه با ذکر و ياد خداست تا تبديل به شادى هاى غفلت آفرين و جشن هاى آميخته به لهو و لعب و سرگرمى هاى بيهوده نشود.
برگزارى نماز عيد در عيد قربان و عيد فطر، در همين بستر معنوى است که جريان مى يابد.
آنچه انسان را به خدا نزديک مى سازد، اطاعت است و عبوديت و آنچه دور مى گرداند غفلت است و معصيت.
اگر ما، پاى خلاف از مرز طاعت فراتر ننهيم و اگر با تيغ عصيان، دامن عصمت ندَريم و اگر دست تعدى به حرمات اللّه نگشاييم، آن روز، عيد ما عيد راستين خواهد بود.
اين، همان حقيقتى است که حضرت امير(ع) به آن پرداخته است: هر روز که در آن معصيت خدا نشود، آن روز عيد است.
رها شدن از تعلقات و ذبح کردن تمنيات در پيش پاى اراده و مشيت الهى، درس بزرگ ديگرى از عيد قربان است.
بايد نفس اماره را در مسلخ ايمان و اطاعت خدا ذبح کرد تا به خلوص و رهايى رسيد.
بايد تيغ اراده و عفاف بر حنجر نفسانيات نهاد و خون نفس اماره را ريخت و از شرّ اين وسواس خنّاس نجات يافت.
ذبح قربانى از ديد عارفان اهل نظر رمزى و نمادى از ترک هواهاى نفسانى و روى آوردن به رضاى الهى است.
ثمرات اينگونه جهاد با نفس نيز، در عرصه هاى مختلف زندگى ظهور مى يابد و رهاساز انسان از دام، بردگى ها و وابستگى هاست.
ما بنده آنيم که در بند آنيم. اگر در بند رضاى خدا باشيم، بنده پروردگاريم و گرنه، ناخواسته در حوزه اطاعت نفس و شيطان خواهيم بود.
عيد قربان مى تواند زمينه ساز رهايى ما از اين گونه قيود و بردگى ها باشد تا به قلمرو بندگى خدا در آييم.
خجستگى عيد قربان نيز در همين نهفته است.يافتن راهى براى قرب به خدا آن هم در سايه بندگى
اينجا ميداني بود که امتحان الهي آغاز ميشد و اسماعيل7 شولاي ايمان بر دوش افکنده، به قربانگاه رفت تا تو بياموزي که هميشه تسليم باشي و مطاع امر حق تعالي ... که چنين باشي نوري از جنس ايمان، دست دلت را ميگيرد و تو را به سوي عشق، هدايت ميکند...
ابراهيم(ع) در قربانگاه عشق...، اسماعيل7 دل داده به خواسته دلدار...، و زمين فخر ميکند به آسمان که معنا ميشود: و تو بايد از همه چيز دست بشويي تا همه چيز را به دست آوري و اين ترجمان تصميم و تسليم و اشتياق بندگي تام و اطاعت خالص است.
شايد اين جبراييل وحي است که در تو فرود آمده و به آواز توحيد تو را ذره ذره به حق فرا ميخواند... که علايق را سر ببري تا لايق شوى... که بخواهي که چيزي نخواهي ... که اگر ميدان بدهى، دنيا براي جولان نفس هم، کم است! ... صدايي در تو ميپيچد... به آزموني بزرگ تو را فرا ميخواند تا در مناي تقرب، حجابها را سر ببُرى.
حجاب راه خودت هستى، از ميان برخيز        خوشا کسي که در اين راه بيحجاب رود
دل بايد صاف شود از تعدد خداياني که در خود آفريدهاى... منها را بايد رو به سوي هدايت، سربريد تا اين مسلخ، خاتمهاي باشد براي تکاپوي نفس پر آزار... که قرباني نيازهاي خود بودن؛ يعني از دست دادن همه چيز.
و اين ندا تو را به خود ميخواند تا خليلوار برخيزي و از ميان شعلههاي سوزنده درون و در ازدحام جنون سر ببري نفس را تا در هجوم ناشکيبيها، طعم خوش بندگي را به جان خويش بچکانى.
دل بايد به پير عشق دهي و سر به تيغ او، روبگير از هاجري که مدام در آينه ذهنت تداعي ميشود تا بگذري از آتش! اينک برخيز و تن به زلال رحمت ديرين خداوند سپار تا از وادي دين فروشان و کوران و کران رها شوى... پيراهن از غبار ترديد فرونشان تا آزادگي را فرياد زنى... گامها را محکم بردار تا چشم زمزم از رد پاهاي تو گشوده گردد و طهارت آينه وجودت از آلودگيها، تيرگيها و ناپاکيها... خليلوار برخيز تا در مناي عشق پردههاي جهالت را بدرى، از مرز خويش بگذري و به آبادي فنا برسي ... اين قربانى، قرباني کردن جاه و مال و موقعيت، مقام و شهرت و قدرت و مکنت است... و اين عشق است که تو را به قربانگاه ميکشاند، عشقي به گستره تاريخ، و تاريخ، ابديتي است به اندازه حضور...
صفا و مروه را هروله کن تا جسم و جان از خانه انس و عادتهاي هميشگى، رها شود. در عرفات عشق، ازگناه توبه کن تا لباس محرميت به تن کنى... اينک در مقام تعظيم بايست تا در باراني از شور و شعور، باراني از عطش، باراني از معرفت از خود برهي و اين رهيدن عيدي باشد براي تو، براي رسيدن به مرتبه ملکوت که:
آنکس که تو را شناخت، جان را چه کند          فرزند و عـيال و خانمان را چه کند
ديـــوانــه کنــي هـر دو جهانش بخشى          ديوانه تو هر دو جهان را چه کـــند

+ نوشته شده توسط عبدالسلام معروفی در چهارشنبه 4 آذر1388 و ساعت 8:52 |

به بهانه 28 آبان روز ملي ازدواج ؛ آنچه جوان ايراني از آن مي ترسد

ازدواج يک سنت است و تمام مسلمانان به اين سنت پايبند بوده و انجام آن را به خاطر بقاي نسل و آسايش و آرامش از وظايف اصلي خود مي دانند و کمتر جواني است که بعد از سپري کردن دوران بلوغ به فکر اين سنت الهي نباشد.
امروزه وضع زندگي در اغلب عرصه‌هاي حيات به گونه‌اي است که جوان بايد دست از جواني بشويد و لذت و مرادخواهي خويش را به کناري نهد و براي رسيدن به زندگي متوسط و آرام منتظر روزگار پس از جواني، يعني دوران ميان‌سالي باشد، دليل و ادعاي ما در اين امر اين است: تا حدود سنين 22 و حتي پس از آن، سرگرم تحصيل است تا فرضاً ليسانسي براي خويش دست و پا کنند.
امروز 28 آبان ماه و اول ذي الحجه مصادف است با روز ملي ازدواج ، بر همين اساس بر آن شدم تا اين پست را به موضوع جوانان و چالشهاي پيش رو ومسئله مهم ازدواج بيندازم.